بعضی وقت ها می خواهی حرفی بزنی اما نمی توانی !

بعضی وقت ها شاعری بهتر از تو آن حرف را زده  است .

با اجازه برادرم  آقای مهدی فرجی  

پابند کفش های سیاه سفر نشو

یا دست کم به خاطر من دیرتر برو

دارم نگاه می کنم و حرص می خورم

امشب قشنگ تر شده ای ، بیشتر نشو

کاری نکن که بشکنی ... اما شکسته ای

حالا شکستنی ترم از شاخه های مو –

موضوع را عوض  بکنیم ، از خودت بگو

به به ! مبارک است دل خوش ، لباس نو

...

هی پا به پا نکن که بگویم سفر به خیر

مجبور نیستی که بمانی ...  ولی نرو  

و یک سال می گذرد از آن شب و اتفاقی که هیچ وقت ، حتی خودت فکرش را نمی کردی !

و من نمی دانستم این آخرین دیدار ماست

یک سال است که این غم روح دلخسته ی مرا زجر می دهد